دل شكسته
نام شفا يافته: اميرهوشنگ ظاهري
نوع بيماري: سكته (فلج تمام بدن)
تاريخ شفا: 11/10/1371
اميرهوشنگ از اتاق بيرون دويد و فرياد زد: نور... نور... يك نور سپيد. در صحن حياط و بر تختي در زير سايه‌سار آلاچيق وسط حياط همه جمع بودند. خان دايي در حالي كه بر پشتي تركمني تكيه داده بود، قليان مي‌كشيد. مادربزرگ كنار سماور نشسته بود و چايي مي‌ريخت. بچه‌ها دور باغچه حياط دنبال هم مي‌دويدند و سرو صدايشان تا آسمان مي‌رسيد.
زهرا كه در گوشه حياط اجاقي زده بود و آش نذري مي‌پخت هرازگاهي به بچه‌ها نهيب مي‌زد: آهاي، بچه‌ها، مواظب باشين، نسوزين.
فاطمه در حالي كه بچه كوچكش را شير مي‌داد، كنار زهرا نشسته بود و به رضا كه باغچه‌ها را آب مي‌داد، نگاه مي‌كرد.
با ديدن اميرهوشنگ كه فرياد زنان از اتاق بيرون دويد، همه مات و متحير به او خيره شدند. زهرا ناباور ناله‌اي كرد و بيهوش بر زمين افتاد. فاطمه كودكش را رها كرد و به سوي زهرا دويد. كودك به گريه افتاد. مادربزرگ او را به بغل گرفت و سعي كرد آرامش كند. رضا شيلنگ آب را رها كرد و سراسيمه به سوي اميرهوشنگ دويد. خان دايي قليان را كنار گذاشت و در حالي كه از جا برمي‌خاست، زير لب گفت: اين يك معجزه است.
مادربزرگ، كودك را كه آرام گرفته بود روي تخت خوابانيد و در حالي كه از خوشحالي اشك مي‌ريخت، سر بر سجد گذاشت. زهرا همين كه به هوش آمد، فاطمه را ـ كه شانه‌هايش را مي‌ماليد ـ در آغوش گرفت و گريست:
- شنيدي دخترم؟ پدرت حرف زد. او روي پاهاي خودش ايستاده.
فاطمه با گريه گفت:
- آري مادر، شنيدم.
سپس نگاهش را به سوي پدر چرخاند و ادامه داد:
- باورم نمي‌شد پدر، تو مي‌توني حرف بزني؟ مي‌توني راه بري؟
پدربزرگ هوشنگ را در آغوش گرفت. صورت او را بوسيد و گفت:
- خدا را شكر... تو شفا گرفتي.
مادربزرگ در حالي كه آرام مي‌گريست، گفت:
- مي دونستم كه در پيشگاه آقا، جايي براي نااميدي نيست.
من با هزاران اميد تو را دخيل حضرتش بستم.
سپس دستهايش را به سوي آسمان بلند كرد و از ته دل خدا را شكر گفت.
هوشنگ جلو آمد، در برابر مادربزرگ زانو زد، دستهاي او را گرفت و در حالي كه بر آن بوسه مي‌زد گفت:
- هر چي هست از دعاي خير شما است.
مادربزرگ پيشاني هوشنگ را بوسيد و گفت:
- وقتي همه دكترها جوابت كردند، وقتي از همه جا و همه كس نااميد شدم، به حرم رفتم. به جاي تو كه سالها از ما، از مشهد و از امام دور شده بودي، زيارت كرديم و شفاي تو را از امام خواستم. دلم شكست و سخت گريستم. در ميان بغض و گريه خوابم برد. در خواب امام را ديدم كه به سوي من آمد. با خوشحالي از جا برخاستم. لبخندي زد و از من پرسيد: چرا امير به ديدن ما نمي‌آيد؟ گفتم: امير از مشهد رفته، ده سال است كه مقيم تهران شده. آقا گفت: به او بگو بيايد. گفتم: مريضه. دكترها جوابش كرده‌اند. آقا نگاه مهرباني به من انداخت و دوباره تأكيد كرد: به او بگو بيايد. از خواب بيدار شدم. به خانه آمدم. اما درباره اين موضوع با هيچ كس حرفي نزدم. بلافاصله با زهرا تماس گرفتم و از او خواستم تو را به مشهد بياورد.
اميرهوشنگ گريست و گفت:
- چقدر بي وفا بودم مادر.
خان دايي جلو آمد. كنار مادربزرگ نشست و گفت:
- حالا حرف بزن. از خودت بگو. بگو چه بلايي سرت آمد؟ چطور شد كه به اين روز افتادي؟
اميرهوشنگ نگاهي به پدربزرگ انداخت و گفت:
- همه چيز در يك لحظه اتفاق افتاد. وضو گرفته بودم و مي‌خواستم به نماز بايستم، كه ناگهان سرم گيج رفت. همه چيز در برابر نگاهم تيره و تار شد. زانوانم خم شدند و بي اختيار به زمين افتادم. وقتي به هوش آمدم، در بيمارستان بودم. صداي دكتر را شنيدم كه به رضا مي‌گفت:
- احتمال گسترش درد و از كار افتادن قواي حسي بدن زياد است. بايد تحت عمل جراحي قرار بگيرد.
رضا جلو آمد. كنار مادربزرگ نشست و گفت:
- من مقدمات كار را فراهم كردم. اما هوشنگ با عمل جراحي مخالف بود.
هوشنگ خنديد و گفت:
- هميشه از عمل مي‌ترسيدم. فكر مي‌كردم اگر به اتاق عمل بروم به حتم مي‌ميرم. بعد كه حالم بهتر شد، با خود گفتم حتماً تشخيص دكترها اشتباه بوده است.
زهرا گفت:
- اما تشخيص اشتباه نبوده است. يك هفته بعد دوباره سرگيجه و درد به سراغت آمد. يك روز صبح وقتي از خواب بيدار شدي، گلويت آنقدر ورم كرده بود كه نفس كشيدن برايت مشكل شده بود. بدنت فلج شد و ديگه نمي‌تونستي حرف بزني.
هوشنگ نگاهش را به نگاه مهربان زهرا دوخت و گفت:
- تو خيلي زحمت كشيدي زهرا.
زهرا گفت:
- تو نمي‌تونستي نفس بكشي. دكترها گفتند بايد گلويت را سوراخ كنند و گرنه با مسدود شدن كامل مجاري تنفسي مرگت حتميه. وقتي مادر تماس گرفت و گفت خواب ديده و از ما خواست تو را به مشهد بياوريم، خوشحال شدم و بلافاصله با كمك رضا اسباب سفر را مهيا كرديم. امروز هفت روز است كه در مشهد دخيل اماميم.
خان دايي كه تا آن لحظه ساكت نشسته بود و به حرف بقيه گوش مي‌داد، سكوت را شكست و پرسيد:
- آن نوري كه ديدي چه بود؟
هوشنگ نگاهش را به سمت دايي چرخاند و در حالي كه تبسمي شاد چهره‌اش را پر كرده بود، گفت:
- نور سبزي از پنجره اتاقم تابيد و همه جا را روشن كرد.
شبحي از نور سبز را ديدم كه جلو مي‌آمد و به اطراف گلاب مي‌پاشيد. تمامي فضاي اتاق از بوي خوش عطر گلاب پر شده بود. آن شبح سبز وقتي به من رسيد، ايستاد.
صدايي شنيدم كه گفت: برخيز، همه نگران تو هستند. گفتم: نمي‌توانم. پيش آمد و دستم را گرفت. مرا از جا بلند كرد و گفت: سعي كن. تو مي‌تواني. به نور خيره شدم. تلاش كردم تا از پس آن منبع پر نور چهره صاحب صدا را ببينم. اما جز نور چيزي به چشم نمي‌آمد. به سمت نور دويدم. به پنجره رسيدم. تابش نور خورشيد را بر صورتم حس كردم. بوي عطر و گلاب، فضا را آكنده بود. با ناباوري به خودم نگريستم. عجيب بود. من روي پاهاي خودم ايستاده بودم. دستي بر گلويم كشيدم هيچ تورمي نداشت.
حيران و شگفت زده به بيرون دويدم و فرياد شادي سر دادم.
خان دايي سر را به سوي آسمان بلند كرد و گفت:
- خدا را شكر. اين يك معجزه است.
زهرا گفت:
- معجزه دل شكسته مادربزرگ.
- هوشنگ دست مادربزرگ را بوسيد و با گريه گفت:
- فداي دل شكسته‌ات مادر.
مادربزرگ سر هوشنگ را به آغوش گرفت و هر دو با هم گريستند.
خان دايي سينه‌اي صاف كرد و گفت:
- دل وقتي كه شكست، ارتباطش با خدا برقرار مي‌شه. دل شكسته محاله كه جواب نگيره.
بعد در جايش جا به جا شد و با استدلال ادامه داد:
- خدا بيامرز پدرم مي‌گفت از قديمي‌ها شنيده بود كه در زمان سلطنت نادرشاه، مرد نابينايي براي شفا گرفتن متوسل امام رضا(ع) مي‌شه و روزها و هفته‌ها به اميد سلامتي، در حرم دخيل مي‌شينه. اما مورد عنايت قرار نمي‌گيره و شفا پيدا نمي‌كنه. تا اينكه نادرشاه براي زيارت به حرم مي‌آد و مرد را ريسمان در گردن و گريان پشت پنجره فولاد مي‌بينه. از مرد مي پرسه: چرا اينجا نشسته‌اي و علت گريه‌ات چيست؟
مرد با حالتي زار مي‌گويد: دخيل بسته‌ام تا امام عنايتي كند و خداي بزرگ بينايي‌ام را به من باز گرداند.
نادر لحظه‌اي فكر مي‌كند و سپس از مرد مي‌پرسد: آيا مرا مي‌شناسي؟ مرد مي‌گويد: چگونه تو را بشناسم، در حالي كه نمي‌توانم چيزي را ببينم.
شاه با تحكم مي‌گويد: من نادرم. اكنون به زيارت مشرف مي‌شوم. چنانچه از زيارت برگردم و تو تا آن هنگام شفايت را نگرفته باشي. مطمئن باش جانت را خواهم گرفت.
اين را مي گويد و وارد حرم مي‌شود. مرد بيچاره كه شنيدن نام نادر و اولتيماتوم او لرزه بر اندامش افكنده است، زار و پريشان بر زمين مي‌افتد و با دلي شكسته و زار، شفايش را از امام طلب مي‌كند.
ساعتي بعد وقتي نادر از زيارت برمي‌گردد، مرد را بينا و شفا يافته مي‌بيند. از وي مي‌پرسد: چگونه شفا گرفتي؟
مرد مي‌گويد: با دل شكسته.
سپس توضيح مي‌دهد: از تهديد تو ترسيدم. مي‌دانستم حرفي را كه زده‌اي عمل خواهي كرد. دلم لرزيد. از ترس بر خاك افتادم و با سوز دل خدا را صدا كردم. با دل شكسته از امام خواستم كه سوي چشمانم را به من بازگرداند. تا از تهديد تو درامان بمانم. امام پاسخ دل شكسته را خيلي زود داد و من بيناييم را بازيافتم. آنچه من در اين چند روز كم داشتم، همانا دل شكسته بود و بس.
خان دايي دوباره بر پشتي تكيه داد و خطاب به مادربزرگ گفت:
- براي ما هم دعا كن خواهر.
صداي مؤذن برخاست. اميرهوشنگ آستين‌هايش را بالا زد. كنار حوض نشست و وضو ساخت. هنوز بوي خوش عطر گلاب رد فضاي خانه جاري بود.

نوشته شده در پنجشنبه 10 فروردین1391ساعت 9:29 AM توسط نیاز|